‘En dan niets meer’: de nieuwe thriller van auteur Stefaan Van Laere

Auteur Stefaan Van Laere zit niet stil. In zijn – intussen zevende – thriller ‘En dan niets meer’ wordt andermaal de Gentse politiecommissaris George Bracke opgevoerd. En zijn echtgenote Annemie Vervloet, een echt juweeltje van een vrouw!

Gold 50

In deze bloedstollende thriller kunnen ook Antwerpenaren zich vinden. Zo verwijst een passage naar de bekende goudzaak Gold 50 in de Abdijstraat 50, gerund door Geert Dierckx. Deze zaak was Bracke behulpzaam bij de oplossing van een affaire met diamanten.

Gesigneerd exemplaar

Goed nieuws voor de fans van de thrillers van auteur Stefaan Van Laere (intussen zowat 20.000 mensen): op 12 december verschijnt deel 7 van zijn reeks rond commissaris George Bracke met als titel ‘En dan niets meer’. Verderop leest u hoe u een gesigneerd exemplaar kunt bestellen.

Ruime lezersschare

De reeks thrillers van schrijver Stefaan van Laere is met ‘En dan niets meer’ aan een zevende, opnieuw spannend deel toe. Van de eerdere delen Botero, Tango mortale, Koudvuur, Kismet, Zwaar water en Het moutmysterie werden ruim 20.000 boeken verkocht. Ook in bibliotheken in Vlaanderen en Nederland vinden deze thrillers gretig lezers.
In En dan niets meer bekomt George Bracke van zijn vorig avontuur in whiskyland Schotland. Een stevige malt gaat er overigens wel in nu zijn dochter Julie op het punt staat te bevallen. Ogenschijnlijk alles peis en vree dus ten huize Bracke, ware daar niet een oude – en helaas minder geliefde – bekende die plotseling weer opduikt…
Een schim uit zijn verleden Bracke zit hem op de hielen. Is het finale schot ook fataal? En dan niets meer haalt al zijn zekerheden overhoop.

Burgemeester Daniël Termont

Voor auteur Stefaan Van Laere heeft deze reeks thrillers een speciale betekenis. Vooreerst omwille van de goede reacties van zijn schare trouwe lezers, maar ook omdat hij er heel wat van zichzelf in kwijt. Figuren, plaatsen en toestanden uit zijn omgeving dreigen vroeg of laat wel in één van zijn thrillers op te duiken, en steeds meer mensen houden hun hart vast… Wie zal er nu weer in ‘En dan niets meer’ staan? Eén tip misschien al: Gents burgemeester Daniël Termont ontsnapt alvast niet aan een cameorol…

Technische gegevens
En dan niets meer
Een George Bracke thriller
Auteur Stefaan Van Laere
Bola Editions
ISBN 9789490243197
202 pagina’s
Omslagontwerp: Kathelyne Van den Berghe
Hoe bestellen?
België: het boek wordt u tot 31 december 2010 zonder verzendingskosten thuisgestuurd na storting van € 19,95 op rekeningnummer 979-5932740-31 met vermelding ‘1 ex. En dan niets meer’. Kostprijs vanaf 1 januari 2011: € 21,50 (verzendingskosten inbegrepen).
Nederland: het boek wordt u tot 31 december 2010 thuisgestuurd na storting van: € 21,50 op IBAN nummer BE04 9795 9327 4031 (BIC ARSPBE22) met vermelding: ‘1 ex. En dan niets meer’’. Kostprijs vanaf 1 januari 2011: € 22,50 (verzendingskosten inbegrepen).

www.stefaanvanlaere.be – mail@stefaanvanlaere.be
www.bola-editions.be – info@bola-editions.be

Schitterende sieraden uit de oudheid en middeleeuwen

Het versieren van je lichaam is waarschijnlijk zo oud als de mensheid. Het is de manier om iets dat in principe bij iedereen ongeveer hetzelfde is, te individualiseren en te doen opvallen. Beschildering, tatoeage en piercing van lichaamsdelen, maar vooral het jezelf behangen met blinkende en kleurrijke voorwerpen zijn universeel en typisch menselijk.

Cultuurgebonden sieraden

Per cultuur verschillen de versieringen sterk, maar vrijwel overal is een voorkeur te zien voor drie zaken: dat wat beschermt, wat veel kleur heeft, en wat (geldelijke) waarde heeft. Ook in onze huidige, West-Europese samenleving voldoen sieraden nog aan deze criteria: denk aan medaillons met Maria en handen van Fatima, aan gekleurde kralensnoeren en fonkelende edelstenen, aan bling-bling en vooral aan goud. Een exclusief juweel mag duurder zijn dan een auto. Zeker als je er een vrouw voor het leven mee kunt versieren…

Archeologische juwelen

Ook opgegraven sieraden spreken tot de verbeelding. Uit de hele opbrengst van een archeologisch onderzoek wordt vaak een juweel van een vondst gekozen om aan pers en publiek te tonen, zoals de Griekse hanger uit Sint-Oedenrode in 2006. Sieraden uit een ver verleden maken indruk omdat hun waarde ook nu nog makkelijk in te voelen is. Dit in tegenstelling tot voorwerpen van onooglijker materiaal, al kunnen die in de toenmalige cultuur veel waardevoller zijn geweest. Sieraden zijn in archeologische publicaties en musea prominent aanwezig.
Als met groot vakmanschap gemaakte kleinoden, die mensen met zich hebben meegedragen, vormen ze een persoonlijke getuigenis van de smaak in een andere tijd. De combinatie van hun waardes toen en nu maakt ze tot populaire objecten – die extra aandacht en beveiliging krijgen. In het Rijksmuseum van Oudheden zijn duizenden sieraden aanwezig uit het Oude Egypte, het Oude Nabije Oosten, de Klassieke Wereld en het vroege Nederland. De oudste sieraden in de collectie zijn 7500 jaar geleden gedragen, de meest recente stammen uit de 14de en 15de eeuw.
Sieraden zijn vooral in graven gevonden. In de meeste gevallen zijn mensen dan begraven met hun kleding en sieraden aan. Daarnaast werden sieraden na crematie bij de dode neergelegd of speciaal gemaakt voor het leven na de dood. Een voorbeeld van dat laatste zijn de vele kralen en amuletten die in het Oude Egypte in de verpakking van een mummie werden verwerkt. Maar ook in andere contexten zijn juwelen gevonden. Hoewel iedereen er in principe voorzichtig mee is, werden ze natuurlijk wel eens verloren. En vanwege hun waarde, geldelijk én intrinsiek, werden ze gekozen als offer aan goden of hogere machten. Er zijn in Nederland schatten gevonden uit de Vroege Middeleeuwen die helemaal uit gouden sieraden bestaan.

Camee

Omdat sieraden kostbaar zijn, worden ze zelden tot afval. De genoemde Griekse hanger uit Sint-Oedenrode was een gouden vatting van rond het jaar 1000, met daarin een steen met ingesneden voorstelling (een camee) uit de 3de eeuw voor Chr. Die steen is in de tussentijd beslist nog wat anders geweest, zoals deel van een Romeinse ring en een middeleeuwse boekband of reliekhouder. Veel van de sieraden uit de Klassieke Oudheid die niet uit de grond komen, zijn bewaard gebleven omdat ze steeds opnieuw werden gebruikt. Daarbij lijkt de voorstelling niet zo belangrijk te zijn geweest, maar het feit dat het voorwerp al oud was wél. Dit zien we ook terug in munthangers, waarin vaak munten zijn verwerkt die al eeuwen uit de roulatie waren en hun geldelijke waarde dus al hadden verloren. Het jezelf tooien met oud geld is in de klassieke wereld en de Middeleeuwen aanwijsbaar.
Bron: www.museumkennis.nl

Frank Vandenbroucke of VDB, een juweel van een renner maar ook een ongeleid projectiel

Op 12 oktober zal het één jaar geleden zijn dat wielrenner Frank Vandenbroucke alias VDB in Senegal in verdachte omstandigheden om het leven kwam.

Kroonjuweel van het Belgisch wielrennen

Auteur Stefaan Van Laere schreef over deze renner die als een van de kroonjuwelen van het Belgisch wielrennen bekend staat een boek dat intussen aan de derde druk toe is. Onderaan deze bijdrage leest u hoe u het boek kunt verkrijgen. Het werd een ingetogen boek, getiteld ‘VDB forever! Mijmeringen over Frank Vandenbroucke(‘ (uitgave Bola Editions) met tal van persoonlijke herinneringen van de auteur aan de gevallen wielerheld, maar ook al dan niet kritische bijdragen en foto’s van supporters en wielerkenners.

Fonkelend als diamant

Waar was u toen u het nieuws van de dood van wielrenner Frank Vandenbroucke vernam?
De kans is groot dat 12 oktober 2009 veel mensen datzelfde beklemmende gevoel bezorgt als destijds wereldwijd 22 november 1963, die vermaledijde dag dat de Amerikaanse president John F. Kennedy in Dallas neergekogeld werd, alle verhoudingen uiteraard in acht genomen.
Wie van enige leeftijd is herinnert zich die dag nog goed, en de iets jongeren onder ons moeten het maar aan een ouder familielid vragen. Dagen als de dood van Kennedy en nu ook Frank Vandenbroucke zitten voorgoed in ons collectief geheugen gegrift. Net zoals 11 september nooit nog een gewone dag kan zijn, al is dit natuurlijk een gebeurtenis van andere, wereldwijde proporties.

Briljant

VDB laat niemand onverschillig, ook auteur Stefaan Van Laere niet. Het idee om een boek met mijmeringen over de wielrenner te schrijven rijpte al een tijdje in zijn hoofd, en eerder had hij in een paar columns op zijn website al een paar ‘vingeroefeningen’ gemaakt. De vloedgolf van reacties van fans, maar ook gewone wielerliefhebbers, bij de dood van Frank deed de inspiratie vanzelf opborrelen.
Resultaat is het boek ‘VDB forever! Mijmeringen over Frank Vandenbroucke’ waarin de auteur naast zijn eigen herinneringen en beschouwingen over het leven en de carrière van VDB ook een aantal reacties van fans en kritische beschouwingen bundelt. 12 oktober 2009 is een dag die bij de vele fans van Frank Vandenbroucke met zwart omrand staat.

Het nieuws dat VDB in Senegal in duistere omstandigheden overleed kwam gezien zijn levenswijze misschien geheel onverwacht, maar het beroerde de harten van menig wielerliefhebber.
Nooit meer moeten uitkijken naar het nieuwe seizoen, een nieuwe ploeg en een nieuwe kans om ooit nog eens een glimp van dat enorme talent te zien: velen konden, en kunnen, het nog altijd niet geloven…
Frank Vandenbroucke is, nu al, een legende. De fans kunnen de herinneringen koesteren. Frank zwevend op de flanken van La Redoute, dansend op de kasseien van Avila, schitterend in de sneeuw tijdens Parijs-Nice: het zijn momenten om in te kaderen en om je op moeilijke momenten aan te laven.

Hoe bestellen?

‘VDB forever! Mijmeringen over Frank Vandenbroucke’ – auteur Stefaan Van Laere is een uitgave van Bola Editions.
Paperback, 14 x 21,5 cm, 122 pagina’s.
Met foto’s. Omslagontwerp: Antoine Bomon
ISBN: 978-94-9024-306-7
Prijs: 13,95 €, te storten op rekeningnummer 979-5932740-31, met vermelding: ‘1 ex VDB Forever’.
Meer info: www.bola-editions.be, www.stefaanvanlaere.be
info@bola-editions.be

‘Eddy Merckx en ik’: nieuw boek van Stefaan Van Laere wordt een juweeltje genoemd…

Inhoud:

De jeugd van auteur Stefaan Van Laere (°11 november 1963) werd gekleurd door de vele glansrijke prestaties van wielerkampioen Eddy Merckx (°17 juni 1945). In dit boek bundelt hij een aantal herinneringen aan de grootste renner aller tijden, die niet voor niets de bijnaam de ‘Kannibaal’ kreeg. Ook Eddy’ s roemruchte tegenstanders zoals Rik Van Steenbergen, Rik Van Looy, Luis Ocaña, Bernard Thévénet, Freddy Maertens, Roger De Vlaeminck en nog tal van andere wielercoryfeeën passeren de revue. De prilste van die herinneringen was de eerste Tourzege van Eddy Merckx, dertig jaar na Sylvère Maes op de dag dat de Amerikanen voet op de maan zetten.
De moeder van de schrijver groeide op in het Hagelandse dorpje Kersbeek-Miskom, aanpalend aan Merckx’ geboortedorp Meensel-Kiezegem. In dit dorp vond op het einde van de Tweede Wereldoorlog een drama van collaboratie en verzet plaats, met vele tientallen onschuldige slachtoffers tot gevolg. De naam van de familie Merckx – die de reputatie kreeg ‘zwart’ te zijn – was met dit onverkwikkelijk dossier verbonden, en de auteur legt in dit boek uit hoe de ouders van Eddy niets verweten kan worden. Integendeel zelfs, zowel vader als moeder Merckx leunden eerder aan bij het verzet en een van Eddy’s ooms kwam niet meer terug uit Bergen-Belsen, waar ook Anne Frank het leven liet.
Een absoluut hebbeding voor de wielerliefhebber! Met uniek beeldmateriaal.

Hoe bestellen:
VANUIT BELGIE:
stort € 18,95 op rekeningnummer 979-5932740-31 met vermelding ‘1 ex. Eddy Merckx’. Tot 15 juni 2010 wordt het boek u ZONDER VERZENDINGSKOSTEN gesigneerd thuis bezorgd. Nadien wordt € 2,00 extra verzendkosten aangerekend.
VANUIT NEDERLAND:
stort € 19,95 op IBAN nummer BE04 9795 9327 4031 (BIC ARSPBE22) met vermelding ‘1 ex. Eddy Merckx’. Tot 15 juni 2010 wordt het boek u ZONDER VERZENDINGSKOSTEN gesigneerd thuis bezorgd. Nadien wordt € 2,00 extra verzendkosten aangerekend.

Auteur Stefaan Van Laere over ‘Eddy Merckx en ik’

Een boek over Eddy Merckx? Nóg een boek over Eddy Merckx, hoor ik de lezer al verzuchten. Alsof er al niet genoeg inkt aan de grootste wielrenner aller tijden verspild is.

Ik kan alleen maar begrip voor deze reactie opbrengen. Inderdaad, met de boeken, video’s en dvd’s gewijd aan de loopbaan en het leven van wielrenner Eddy Merckx alleen al kan je een volledige bibliotheek vullen. Al van toen hij in 1962 Belgisch kampioen bij de nieuwelingen werd gaat er welhaast geen dag voorbij of hij staat wel ergens in een krant, tijdschrift of figureert op radio of televisie.
Op die bijna 50 jaar moet Eddy Merckx zowat de meest geïnterviewde en geportretteerde sportman ter wereld zijn. Naast zes opeenvolgende bekroningen als sportman van het jaar in België vanaf 1969, werd hij ook driemaal verkozen tot beste sporter van de wereld (1969, 1971 en 1974).
Voeg daarbij nog een Nationale Trofee voor Sportverdienste, een UCI trofee voor Beste Wielrenner van de 20ste eeuw, de verkiezing tot Beste Belgische Atleet van de Eeuw, respectievelijk een derde en vierde plaats bij de VRT- en RTBf-verkiezing van Grootste Belg en nog talloze bekroningen wereldwijd, en iedereen zal beseffen dat hij thuishoort in dat selecte lijstje van Belgen met een ruime bekendheid zoals Kuifje (Hergé), zangers Jacques Brel, Adamo, Rocco Granata en Soeur Sourire, de heilig verklaarde pater Damiaan en farmaceutisch wonder Paul Janssen. En met, meer recent, fenomenen als Arno, Helmut Lotti, Vaya con Dios en Axelle Red.

In dit boek over Eddy Merckx hoef je dan ook geen wereldschokkend nieuws over deze wielrenner te verwachten. Ik ken weinig – of zelfs geen – mensen die gedurende een zo lange periode met engelengeduld en bereidwillig de media te woord hebben gestaan. Vooreerst uiteraard tijdens zijn carrière zelf, waarbij Eddy voor, tijdens en na de koers steeds manifest in woord en beeld naar voren werd gebracht.

Maar die loopbaan eindigde in 1978, op het moment dat ik dit schrijf zowat 32 jaar geleden. Toch is Merckx in die 32 jaar, ruim langer dan de periode dat hij als wielrenner actief was, nooit uit de media geweest.

Vooreerst bleven en blijven de sportjournalisten uit binnen- en buitenland België’s meest bekende sportman vinden om zijn mening te ventileren over deze of gene koers of wielrenner.

Ik heb het altijd verbazingwekkend gevonden dat Eddy Merckx de pers al die tijd van dienst is gebleven, ook al had hij er zelf geen onmiddellijk voordeel bij. En intussen moet hem toch elke zinvolle vraag al minstens duizend keer gesteld zijn.

Uiteraard waren er ook wel onderwerpen waarover Merckx na zijn carrière kon ondervraagd worden. Toen hij een paar jaar na zijn afscheid aan de wielersport een eigen fietsenfabriek oprichtte, was dat een nieuw verhaal goed voor alweer de nodige stof. De invalshoek dat een ex-wielergrootheid een aantal van zijn vroegere ploegmaats een job in de fabriek gaf, ging erin als zoete koek.
En dan was er natuurlijk de rol van Eddy Merckx als fiere vader toen zijn zoon Axel voor het meest onwaarschijnlijke beroep koos, namelijk ook wielrenner worden. Als zoon van de allergrootste renner uit de geschiedenis weet je dat je nooit je vader zal kunnen overtreffen, maar Axel nam de moeilijkste weg.

Alternatieven als een carrière in het voetbal (waarvoor Axel net als zijn pa wel enige aanleg bleek te hebben) of een postje in de fietsenfabriek bleken het niet te kunnen halen van de lokroep van de fiets.
“Wie ben ik om hem te beletten te koersen!” sloeg Eddy Merckx de handen ten hemel, goed wetend wat zijn zoon te wachten stond.

De wielerliefhebbers smulden ervan, want opnieuw een Merckx in het peloton was een aangenaam vooruitzicht. Als Axel ook maar een fractie van de erelijst van zijn vader bijeen fietste was het allang goed.
Zelf had ik er de nodige twijfels bij, want ik wist goed hoe die sympathieke kerel van nabij door de critici zou gevolgd worden.
Axel zelf leek er zich niets van aan te trekken en bouwde een mooie carrière uit met toch enkele prachtige uitschieters zoals een nationale titel, een legendarische ritzege in de Giro voor de ogen van zijn vader waarbij hij een huiveringwekkende val maakte en een bronzen medaille op de wegrit tijdens de Olympische Spelen.
Bij die val in de achtste rit van de Giro 2000 toonde Axel zich een volleerde Merckx. In een van de gevaarlijke afdalingen kwam hij ten val door de slechte stuurmanskunsten van Jose-Enrique Gutierrez. Stijf van de adrenaline klom Axel uit de ravijn en reed terug naar de kopgroep met onder meer Di Luca en Casagrande die elkaar zaten te beloeren. Terug bij de groep demarreerde Axel en won op schitterende wijze voor de ogen van zijn vader, die te gast als wielercommentator in zijn enthousiasme de cabine bijna afbrak.

Eddy Merckx over zijn zoon:

“Axel? Die heeft meer karakter dan ik!”

Eddy Merckx is een onuitputtelijk thema. Toen ik twaalf jaar oud was, wist ik al dat ik ooit een boek over hem zou schrijven. Het hoe en het waarom zal de lezer bij het vorderen van de bladzijden duidelijk worden. Ik wilde niet het zoveelste boek met nieuwe onthullingen en invalshoeken maken, maar wel een heel persoonlijk werk waarbij ik me laat leiden door de golven van mijn herinneringen en emoties. Verwacht dus geen chronologisch overzicht, maar veeleer het spel van associaties.
Want de wielersport zit in mijn bloed, en Eddy Merckx ís de wielersport.

www.stefaanvanlaere.be