Absolute tijdloze schoonheid

Het zit ingebakken in de vrouw, maar ook in de man: we willen ons graag op ons mooist tonen en een complimentje slaan we nooit af.
Dat was al zo van in de oertijd, toen de eerste mensen zich opsmukten met kleurige klei en een eerste vorm van primitieve juwelen.
In de Bronstijd werden al ringen, hangers en andere sieraden gesmeed. Toen de mensheid de techniek van het zilver en het goud bewerken ontdekte, was het hek van de dam. Sindsdien tooien gouden en zilveren  sieraden onze lichamen. Ringen, halskettingen, oorbellen, oorhangers, armbanden, enkelbandjes, piercings: juwelen en sieraden komen voor in alle formaten, kwaliteiten en kleuren, al dan niet alleen in goud en zilver of in combinatie met andere materialen.

Door de eeuwen heen heeft de functie van het sieraad wel een duidelijke evolutie ondergaan. In de eerste primitieve cultuur was een sieraad doorgaans voorbehouden voor de stamleiders. Het was een manier om zich van de andere leden te onderscheiden en hun autoriteit uit te drukken. In andere culturen droegen enkel de uitoefenaars van de erediensten juwelen. Deze sieraden waren het uiterlijk vertoon van de verbondenheid van de hogepriesters met de goden en het alleenrecht van deze notabelen.
Naarmate de mensheid zich ontwikkelde, veranderde de functie van het sieraad. In verschillende antieken culturen ontstond een elite, die zich boven de massa verheven voelde. Mannen en vrouwen van de hogere stand droegen juwelen om zich letterlijk van de werkende massa te onderscheiden. Sieraden waren toen een soort van ‘uniform’: wie juwelen droeg, toonde dat hij zijn handen niet vuil hoefde te maken.

Gelukkig zijn sieraden intussen heel wat democratischer geworden. Ringen bijvoorbeeld zijn vaak een uiting van liefde: je draagt er traditioneel een na je verloving, en zeker na je huwelijk. Daar waar enkele generaties geleden de gewone vrouwen enkel bij speciale gelegenheden hun sieraden droegen en die kostbaarheden de rest van de tijd veilig werden opgeborgen, is er in de naoorlogse periode een duidelijke verschuiving merkbaar. Vrouwen, en ook mannen, dragen nu in het dagelijks leven een bonte mix van juwelen, ook gouden en zilveren. Veel meer dan vroeger, is het juiste gekozen juweel een manier om onze innerlijke en uiterlijke schoonheid te accentueren en helpt het om ons goed in ons vel te voelen. Onbewust leggen we met een gouden of zilveren juweel trouwens een link met een ver verleden, want deze edelmetalen werden miljoenen jaren geleden in de aardkorst gevormd. Aldus bekeken stralen deze sieraden een absolute, tijdloze schoonheid uit die ons alleen maar lyrisch kan doen worden.

Gouden ring met haar van Napoleon te koop

Liefhebbers van merkwaardige juwelen met een geschiedkundige beginnen maar best alvast te sparen, en moeten ook 17 juni 2009 in hun agenda vrijhouden. Die dag wordt bij Christie’s South Kensington een merkwaardig gouden sieraad geveild, namelijk een gouden ring dat een lok haar van niemand minder dan Napoleon bevat.

Het sieraad bevat dus niet minder dan een stukje geschiedenis en er zit bovendien een sterk verhaal achter. Toen de Franse keizer in 1815 voor een tweede keer naar het eiland Sint-Helena verbannen werd, raakte hij er bevriend met de familie van William Balcombe, en meer in het bijzonder met de jongste dochter Elizabeth, die door iedereen Betsy genoemd werd. Napoleon en Betsy brachten heel wat tijd samen door, en volgens haar memoires gaf de keizer haar een lok van zijn haar net voor de familie het piepkleine eilandje (30 km²) in 1818 verliet.

Toen Betsy in het Engelse Devonshire ging wonen, besloot Betsy het kostbare haarlokje te schenken aan Sir John Sloane, die ondanks de anti Franse gezindheid in zijn land een openlijk bewonderaar van Napoleon was en al heel wat souvenirs aan de keizer had verzameld. Hij liet de gouden ring maken met een prachtige inscriptie aan de achterkant die verwijst naar de beroemde persoon van wie de donkere haarlok die onder het kristal is ingewerkt afkomstig is.

Zelf was Napoleon zeker niet vis van gouden sieraden. Op zijn veroveringstochten doorheen Europa ging hij graag te rade bij juweliers, die voor hem wat graag hun mooiste creaties opzij hielden. Hij zag zichzelf als machtigste man van Europa (wat op zijn hoogtepunt zeker het geval was) en wou dat die grootheid ook afstraalde op de vrouwen met wie hij relaties had.
Over zijn dood doen nog steeds veel geruchten de ronde. Hij zou in 1821 sterven op Sint-Helena, volgens sommige hardnekkige geruchten door vergiftiging. In dit verband blijven nog steeds allerhande speculaties circuleren, onder meer de hypothese dat de jaloerse echtgenoot van een barones die hij ooit met sieraden had overstelpt geduldig zijn tijd had afgewacht om op een totaal onverwacht moment dodelijk toe te slaan. Overigens kandidaten genoeg, want tijdens zijn leven had Bonaparte ontelbare liefdesaffaires met al dan niet getrouwde vrouwen en verwekte hij meerdere bastaardkinderen naast zijn enige wettige zoon Napoleon II.

Zels was Napoleon ook verzot op sieraden. Zo droeg hij tijdens zijn keizerschap steeds het medaillon dat hij had gekregen van zijn moeder Maria Laetitia Ramolino dat een lieflijk tafereel uit haar jeugd voorstelde.